13 t/m 31 januari 2010

“ Stapelingen”

11 grote beelden van 11 kunstenaars

Op initiatief van Verkuno worden er in het Koetshuis Mensinghe te Roden elf grote beelden getoond. De beelden verschillen onderling, maar hebben ook één gezamenlijk kenmerk. Ze hebben allen duidelijk te maken met “stapelen”.

De expositie is samengesteld en ingericht door Mariet Schedler en Peter Dijk. Er is werk van 11 kunstenaars en van ieder zal één werk aanwezig zijn.

Magda Balvers- Peize Ad Breedveld- Veenhuizen Paul Combrink- Den Haag

Peter Dijk- Groningen Philip van Hoeck- Brussel [B] Anneke Jansen- Ruinen

Henk Oelen – Groningen Mariet Schedler- Roden Michiel Schierbeek- Amsterdam

Reza Shalileh- Den Haag Peter de Vis- Peize

Er is sprake van op elkaar zetten van onderdelen. Bij onderdelen kan er sprake zijn van herhaling van hetzelfde, maar ook van diversiteit. De gestapelde onderdelen vormen een nieuw geheel. In welke mate blijven de onderdelen apart om aandacht vragen? Als separate onderdelen samenvloeien tot een nieuw geheel of als ieder fragment in zijn waarde blijft als zelfstandig deel?

De opening is op vrijdag 14 januari 2010 om 20.00 uur in het Koetshuis en zal worden verricht door de heer Roelof Offereins, directeur van het CBK Drenthe

Koetshuis Mensinge te Roden van 13/1/2010 - 31/1/2010

Mensingeweg 3 Roden

Openingstijden donderdag t/m/zondag van 13.00-17.00 u

Nadere informatie: Peter Dijk 06 51317479 & Mariet Schedler 050 5019353

Een korte introductie van de 11 kunstenaars.

Magda balvers - Stapeling '09. Mijn viltwerk vormt een luchtige stapeling van hangend verbonden vormen. De ruimtelijke, ronde vormen zijn ongeveer van gelijke grootte, maar verschillend van kleur. De kleurschakeringen zijn verkregen door menging van handmatig plantaardig geverfde wol met de natuurlijke grijstinten van het schapenras ‘de blauwe Texelaar’. In de inkeping bovenin de viltvormen zijn deze opgehangen met behulp van glazen staafjes van verschillende lengtes en elastiekjes aan een rubber snoer.De verschillende materialen vilt, glas, elastiek en rubber contrasteren met elkaar en verhelderen de eenvoudige en toch doeltreffende constructie. De lange smalle driehoekvorm van het dak/plafond tot op de grond ontstaat vanuit het ophangpunt en door het op de grond doorlopende snoer. Alsof deze vorm van hangen maar tijdelijk is en veranderbaar.

Ad Breedveld- Hij toont een werk dat is geïnspireerd op de Bremer stadsmuzikanten. Daarop zien we een aantal dieren die op elkaars rug staan, te weten een ezel, een hond, een kat en bovenop een haan. Het beeld van Breedveld is opgebouwd uit pluche speelgoedbeesten.

Paul Combrink- is op de tentoonstelling vertegenwoordigt met een tweetal gestapelde dagdoeken. Zijn startpunt is een foto. Hij toont daarin actuele primaire beelden, die dagelijks om 's middags 12 uur worden gemaakt. Het zijn deze momentopnamen die de basis vormen van de dagdoeken, die allen een formaat van 50 x 50 cm hebben. Dit zijn autonome werken en in een veelvoud vormen de dagdoeken nieuwe werken. Hij toont hier dus een van die mogelijke combinaties van dagdoeken.

Peter Dijk- De stapeling is een wankel opgebouwde constructie uit ringvormige schijven. Ze zijn verweerd, verroest en vervormd. Niets van de oorspronkelijke perfecte cirkelvorm is gebleven. De toevallige vormen stapelen zich gezamenlijk naar een nieuwe vorm, die zijn inspiratie weet in de kalligrafie. De zwierige lijnen/ringen suggereren een wankel evenwicht.

Beeldbouwer Philip Van Hoeck is geboeid door het maken van ruimtelijke sculpturen.

Men kan zijn werk onderverdelen in twee groepen.

Enerzijds bouwt hij zijn beelden door monotone keramiekvormen op elkaar te stapelen. Het

beperkt gebruik van kleur en het repetitieve effect resulteert in een monumentaal geheel.

Anderzijds maakt hij organische vormen die als het ware door de ruimte slingeren.

Anneke Jansen-Kniesmeijer haar beelden worden gevormd van een kleisoort met een grove chamotte. Nadat zij biscuit zijn gestookt in een elektrische oven tot 900 graden, worden de beelden ingekleurd met oxides.
Zij gebruikt geen glazuren. De beelden worden daarna nogmaals gestookt tot 1140 graden. Een deel van de beelden krijgen een accent van goud, daarvoor is het noodzakelijk dat zij voor een derde keer gestookt worden tot 800 graden.
Zij streeft naar een sierlijke vorm, fijn van structuur, zeker niet zwaar, maar als het ware als een tweede huid voelt. Het resultaat is een niet zeer opvallend, eenvoudig, maar toch prominent aanwezig sieraad, dat aandacht vraagt, zonder dat eigenlijk te willen.

Henk Oelen – Argos is de honderdogige bewaker van het in een koe veranderde meisje Io. Hij is daarmee ook te zien als metafoor voor de vele privacy-schendende en controlerende maatregelen van de laatste jaren. Argos als Big Brother.

Mariet Schedler- De Gouden Koets,

een wankel evenwicht

van gevonden voorwerpen.

Een kar lag ergens bij Lauwersoog,

Het stoeltje in Parijs, op straat,

De platen komen van de sloop .

Die werelden breng ik graag samen.

in mijn dansende stapeling.

Michiel Schierbeek- Logistieke bewegingen

´Vanaf 2000 heeft mijn werk vooral te maken met natuurkundige en logistieke processen zoals richting en beweging.

Cirkels en ellipsen van glas draaien als transparante planeten in een denkbeeldige baan.

De figuren worden op hun plaats gehouden door bijvoorbeeld een geabstraheerde stadsplattegrond en/of door metaalconstructies van ellipsen.

Ik maak daarbij ook gebruik van stapelingen om het ruimtelijk te maken.
Vormen als rotondes, cirkels en ellipsen staan voor denkbeeldige banen en uitsneden van plattegronden staan model voor deze logistieke bewegingen.
Plattegronden dienen een concreet doel, zij zijn vertalingen van de ruimte om ons heen en helpen ons die te begrijpen en te gebruiken.

De inrichting van de ruimte om ons heen lijkt nog maar een doel te dienen n.l. een netwerk te zijn voor de voortgang van verkeersstromen gestuurd door GPS satellieten in de stratosfeer.
Ook het luchtruim kent een netwerk van vliegverkeer net zoals oceanen en rivieren belangrijk zijn voor de logistiek.

In mijn nieuwe werk probeer ik deze netwerken en bewegingen in beeld te brengen.
Ik concentreer mij zich op het gebruik van de ruimte om ons heen zoals men die dagelijks ervaart, als een constante verkeersstroom van logistieke bewegingen met het opstijgen en landen van vliegtuigen, het varen van vrachtschepen en het voort razen van het verkeer.
Met Google Earth speur ik de wereld af en vind daar (geabstraheerde) plattegronden van dorpen, verkeersknooppunten en vliegvelden.

Steeds meer maak ik gebruik van de fotografie om mijn interesse voor deze bewegingen te registreren of te interpreteren in de dagelijkse werkelijkheid om mij heen.

Ik probeer de constante bewegingen, die op veel momenten deel uit maken van onze omgeving, op de voorgrond te brengen om zo meer inzicht te krijgen in wat er om ons heen gebeurt.´

Reza Shalileh- In het kunstwerk ‘Verloren Cultuur’ zien we een stapel aardappelkisten. In de kisten liggen veel stenen. Op elke steen is een groot oog zichtbaar. Het doet meteen denken aan opgravingen. De restanten van portretten, fragmenten van muurschilderingen uit een ver verleden en uit een ver land in het Midden Oosten. Op de kisten zijn ook ogen aangebracht en kijken de toeschouwer aan.

Peter de Vis- Het verleden laat sporen na. De vorm van die sporen zijn altijd een onderdeel van het schilderwerk van De Vis. Ook in de stapeling op deze expositie zien we de sporen van het verleden in de betonafgietsels, metalen panelen en een zinken kapiteel.

R.Shalileh, verloren cultuur

P. Combrink, tijdstapelen

M. Schierbeek, Flat