|
|
18
december 2010 t/m 2 januari 2011 FRIVOLITEITEN IN CRISISTIJD Persbericht 30 sept 2010. VERKUNO VERKOOPSALON-2010. FRIVOLITEITEN
IN CRISISTIJD. 18 dec 2010 t/m 2
jan 2011, Koetshuis Mensinghe Roden, do t/m zo 1-5 uur. Op vrijdagavond
17 december om 20.00 uur wordt door VERKUNO – Vereniging
Kunstenaars Noordenveld – weer feestelijk de jaarlijkse verkoopsalon in
Koetshuis Mensinge Roden geopend. Met dit jaar als thema FRIVOLITEITEN IN CRISISTIJD. Naar een idee van Ad Breedveld en Sabina Woerner in de CBK-expositie (ON)BEHAGEN in De Sekretarie in Meppel in 2008. Ze vroegen daar spontaan aan elkaar (bij
een foto van een eenzame strandgast met zijn handen gevangen in zijn
onderbroek): ”Te dicht op zijn huid en niet bestemd voor onze
blik?“ - “Of te dicht op mijn huid en niet bestemd voor jouw
blik?” Welke geheimen, blunders,
handicaps of abnormaliteiten mogen niet gezien of getoond worden? En hoezo
crisis? Lichtzinnigheid is troef! De tentoonstelling wordt geopend met twee korte
optredens van deelnemers. De eerste performance is van Martin Hoekstra die met behulp van zijn BARTJES-BBB-WASLIJN de crisis hoopvol relativeert door deze in
een historische en regionale context te plaatsen. En de tweede manifestatie
is van Ton Meijer die in TALKING-HEAD-TO-HEAD met zichzelf in
debat gaat over kwaliteit en betekenis van zijn eigen beeldende kunstwerken. Het thema wordt breed opgevat met een groot
aantal deelnemers die vele aspecten van frivoliteit en crisis voor het
voetlicht zullen brengen. Op de slotdag zondag
2 januari vanaf 14.00 tot 17.00
uur zullen deelnemers aanwezig
zijn en in een rondleiding een nadere toelichting bij hun inbreng geven.
Vragen staat vrij. De expositie is ook geopend op Eerste en Tweede Kerstdag
en op Nieuwjaarsdag. Toegang gratis.
Do t/m Zo 18 dec t/m 2 jan 1-5 uur. Koetshuis Havezate Mensinge Roden. Voor meer details over de deelnemende
kunstenaars en hun bijdragen zie Bijlage. In de expositie ligt een map met
meer achtergrondinformatie over alle deelnemers. De meeste werkstukken zijn
te koop. Overleg met de suppoost over mogelijke betalingsregelingen. --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Noot voor de Redactie: Nadere informatie en (digitale) afbeeldingen
van werkstukken zijn verkrijgbar bij de leden van de
Verkuno-Werkgroep-Salon-2010: Thea Hoek (0511-450407 thea hoek@hotmail.com ); Ansje
vd Muyzenberg (050-5032653 guidoansjemuyzart@tele2.nl) en Lonia Scholvinck ( 0592-612055 lonia@orange). En op www.verkuno.nl. ______________________________________________________________________________________ DEELNEMERS “FRIVOLITEITEN in
CRISISTIJD”. (Bijgewerkt: 1 okt 2010). Eef Diteweg stelt: "Door een crisis frivool te benaderen is
hij minder zwaar en misschien al grotendeels voorbij. Zo ontstond mijn serie AU, ’T IS ME WAT in de periode
nadat ik op vijfenvijftigjarige leeftijd hoorde dat ik een
autistische-spectrum-stoornis had”. Gonny Geurts geeft bomen bh’s. Bomen hebben vaak iets
menselijks, iets aandoenlijks. Ze ontroeren en bieden troost, vooral in
crisiistijd. Soms lijken ze mannelijk, soms vrouwelijk. Vooral nu, met
bh’s getooid, nodigen ze uit om te worden aangeraakt en omhelsd. Als
stevig gewortelde steun en toeverlaat. Diederik Grootjans nam als insteek “TE DICHT OP MIJN HUID EN NIET BESTEMD VOOR JOUW OGEN”
voor drie naakte zelfportretjes.
Mannelijk naakt is voor hem vaak lastig om te aanschouwen. Er bestaat
nauwelijks een traditie, zeker niet daar waar het gaat om de man als
object in plaats van als subject. In de homocultuur misschien nog wel, maar
in de heterocultuur is het mannelijke naakt als object bijna niet aanwezig.
Tijd voor de kunstenaar om daar verandering in te brengen door het zelf maar
gewoon te gaan doen. Mar de Hoog toont een serie foto’s uit Oost-Turkije onder de
titel VOOR DONKER THUIS. Vrouwen
mogen daar ’s avonds niet op straat gezien worden. In de schilderijen DON’T
en NOT ME van Pat Houkes is op het eerste gezicht niets aan de hand.
Oppervlakkige onschuld. Maar waarom dan nog wel bestemd voor onze
ogen? Toon Kuijpers zijn ontheemde figuren uit de serie BUSINESS vertegenwoordigen het beeld
van welvaart, voorspoed en een zekere mate van decadentie in onze
westerse samen-leving. Maar houden ze dat ook vol? De tijd zal het leren. Lyda Lichtenbeld geeft met
“MISS FEMINA FRIVOOL”
een beeld weer, met huid van honing en was , in gebreide
temperaturen. Hoezo crisis? Frans Megens toont de
ikoon MARIA die er om vraagt om te
worden aangeraakt. De SLAPENDE
MENSEN van Adriana Mast kunnen
een bepaalde emotie oproepen. Het idee om iemand te bespieden bij een zo
intieme aangelegenheid als slaap, doet ons een beetje beschaamd voelen, maar
soms ook ontroerd. Kijken naar slapende mensen in openbare gelegenheden kan
amusant zijn, maar kan ons tegelijkertijd ook ongemakkelijk maken. Een vorm
van voyeurisme. De titel van het boek EEN ANDERE KIJK bracht Mariet
Offermans op het idee om het in te snijden en om te krullen tot een wuftig
krullend organisme.. Anne-lise Reuter schilderde ALBINO meisjes in Oost-Afrika die door de Kerk beschermd en
verborgen worden, anders zouden hun mannelijke dorpsgenoten hen vermoorden en
hun lichaamssappen gebruiken ter verhoging van hun potentie en hun immuniteit
tegen aids. Lonia Scholvinck vraagt zich af: HOEZO CREDIETCRISIS? Tijdens de oliecrisis en autoloze
zondag in 1973 gaf De Bijenkorf haar
een grote order voor 2 modellen uit haar LACORDE-serie
van Cocktailjurkjes. Lidwien Sloot geeft met de titel ONDERHUIDS binnenwerk bloot. Aan de buitenkant van een mens is
niet zijn innerlijke wereld te zien. Onderhuids is er van alles aan de gang.
We ontwikkelen patronen die het leven leuk, spannend of leefbaar maken. Wat
als die patronen aan de oppervlakte komen, als transparante lagen
waarbij onderliggende patronen ook zichtbaar worden? Mirjam Wieringa:
“Mijn jurkjes en bh-tjes van GLAS zijn vooral een uiting van hupsheid, maar ook wel van
ijdelheid. Voortdurend veranderlijk. De verschillende lijven in de jurkjes
spelen onophoudelijk met het licht
door het reliëf in het glas.” Connie van Winssen "Ook in crisistijd gebeuren er
leuke dingen. Kinderen worden geboren of worden jarig. Mensen worden verliefd
of zijn zoveel jaar getrouwd. Ook in crisistijd zijn er FEESTVARKENS.” Aja Waalwijk toont voor het eerst zijn DIERBARE DODEN buiten Amsterdam. 100 aangepaste zilveren
sportbekers als herinnering aan 100 overleden vrienden uit de Amsterdamse
Ruigoord-cultuur van de afgelopen 15 jaar. Auke Wassenaar installeert zijn beeld HET STILLEN van ca. 2x2x2 meter van een turkoise polyester mond in grijs beton
binnen in een nest van stro (of buiten drijvend op het water). Erik Fens legt een frivool deel van DE VERSIERDE MENS ter inzage uit zijn ENCYCLOPEDIE VAN DE WERELD VOLGENS FENS die bestaat uit 375
A4-ringbanden met op 375 verschillende trefwoorden geknipte koppen en
foto’s uit de kranten van de afgelopen 35 jaar. Marleen van Engelen laat MIJN
EERSTE KLAP VAN ADBR IN SEPT 1987 zien
in de vorm van 12 aquarellen die ze destijds maakte van het volledige
genezingsproces van de liefdevolle blauwe plek. Jelle van Nimwegen werd
geïntrigeerd door de glimlachende Joyce en haar geheimzinnige verdwijning als
SPfractievoorzitter in Breda. Pasi
Pikkupeura stuurde per MAILART
een serie suspecte punk-zelfportretten op uit Rovaniemi op de Poolcirkel in
Fins-Lapland. Martin Hoekstra die met behulp van zijn BARTJES-BBB-WASLIJN de crisis hoopvol relativeert door deze in
een historische en regionale context te plaatsen, Performance bij Opening! Ton Meijer die in TALKING-HEAD-TO-HEAD
met zichzelf in debat gaat over kwaliteit en betekenis van zijn eigen
beeldende kunstwerk, Performance bij Opening! Lucius
Bloemen en Marion Verwey maakten
samen de installatie SEXY LEGGING met 2 schilderijen van Lucius en een
filmprojectie van Marion en een uitleg door een Amerikaanse vertaalcomputer
eroverheen. Sabina Woerner is
bezig met het schilderen van een frivool barokwerk van 2x5 meter voor de Salon,
voorlopig getiteld TRUE LOVE IN
PARADISE, volgens de laatste geruchten. Joanna
Paszkiewicz is al tientallen jaren in
Noord-Nederland bekend met haar trefzekere teksten en tekens op kleine
paneeltjes. Victoria
Rojas Milesi fotografeerde de TATOEAGES van
een man en een vrouw dicht op de huid. Jolande
van Lith is al jaren bezig in ‘s
Hertogenbosch met onderzoek naar de grens tussen extase en opoffering van
haar eigen lichaam. Brigit
vd Werff borduurde RITAVERDONK-jasjes, BJOERNBORK-broekjes en
andere dure merkkleding en koopgedrag in crisistijd. Hetty vd
Nieuwenhuizen bewerkte een
serie foto’s van het BALENGEBOUW "VAN OPSLAGRUIMTE NAAR
MUSEUM",dialogen met foto's van het Balengebouw in Enschede dat straks
het Cremermuseum wordt.
|
|
|||||||
|
|
|
